Ergenlerin ev ortamında aileyle yemek yemeye yönelik tutum ve davranışları ile yeme bozuklukları riski arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi

---

Tezin Türü: Yüksek Lisans

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Trakya Üniversitesi, SAĞLIK BİLİMLERİ ENSTİTÜSÜ, ., Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2022

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: DENİZ SÖNMEZ

Danışman: SEDEF DURAN

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Yeme bozukluklarının görülme sıklığının günden gün artması, ailesel faktörlerin yeme bozukluğu üzerindeki etkisinin araştırılmasını gerekli kılmaktadır. Aile yemekleri bu ailesel faktörlerin başında gelmektedir. Bu çalışmada ergen bireylerin aile yemeğine karşı tutum ve davranışlarını belirlemek ve bu davranışların beslenme durumu ve yeme bozuklukları ile ilişkisini değerlendirmek amaçlanmıştır. Araştırma Eylül 2021-Aralık 2021 tarihleri arasında Hatay ili Defne ilçesinde bulunan 3 lisede 9-12. sınıflarda okuyan, yaşları ortalaması 15,15 (13-18) olan ailesiyle aynı evde yaşayan ve herhangi bir kronik hastalığı bulunmayan sağlıklı 96 (%38,4) erkek; 154 (%61,6) kadın olmak üzere toplam 250 gönüllü lise öğrencisi ile yürütülmüştür. Öğrencilere uygulanan anket formunda öğrencilerin demografik özellikleri, kendi beyanları ile boy uzunlukları ve vücut ağırlıkları, sağlık durumlarına ait bilgileri ve beslenme alışkanlıkları sorgulanmıştır. Katılımcıların aile yemekleri tutum ve davranışlarının değerlendirilmesinde Ergenler İçin Aile Yemekleri Ölçeği; yeme bozuklukları riskinin değerlendirilmesinde ise Yeme Tutum Testi-26 kullanılmıştır. Öğrencilerin Aile Yemekleri Ölçeğinden aldıkları ortalama puanın 76,69±12,79 ve Yeme Tutum Testi-26'dan aldıkları ortalama puanın ise 10,28±7,96 olduğu bulunmuştur. Aile yemekleri sıklığı ile Yeme Tutum Testi-26'dan alınan puan arasında anlamlı bir fark tespit edilememiştir. Aile Yemekleri Ölçeği toplam puanı ve alt boyutları (önem, iletişim, yemek çeşitleri ve engeller) ile Yeme Tutum Testi-26 toplam puanı ve alt boyutlarından (diyet yapma, bulimia ve yeme meşguliyeti ve yemeyi kontrol) alınan puanlar arasında istatistiksel olarak anlamlı herhangi bir ilişki tespit edilememiştir. (p>0,05). Bu durum ergenlerin yeme bozukluğu riski üzerinde aile yemeklerinin önemi olmadığını düşündürebilir. Ancak, aile yemek zamanları, sıklık veya bir gencin eğlence ve iletişim algısına odaklanan değerlendirmelerle yeterince anlaşılamayabilecek çok boyutlu deneyimlerdir. Literatüre bakıldığında bu konudaki çalışmaların sınırlı olduğu görülmektedir. Ergenler arasında yeme davranışı bozukluğu gelişiminde aile yemek zamanının rolüne ilişkin daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir.