Dış dünyadaki nesnenin varlığını ego ile sonlandıran ve sosyal bir gerçeklik olan intiharın etiyolojisine ilişkin; “bilinçaltı öfkesi”, “kendine, dünyaya karşı negatif bir bakış”, “toplumsal bir olgu”, “stres verici olaylara karşı öğrenilmiş bir tepki” olduğu söylenebilir. İntihar, genellikle, toplumsal sebeplerin tetiklediği bireysel bir eylemdir. Toplumdan bağımsız olarak ele alınamayacak bireyin, eyleminin neticesini de sadece bireysel açıklamak eksik ve anlaşılmaz kılacağından intiharı bireysel bir eylem yönünden ziyade toplumsal yönüyle ve sebebiyle dile getirmek her şeyi daha açıklayıcı hâle getirebilir. Bu sebeple, toplumsal ya da bireysel sebeplerden herhangi biri ya da kesişimleri sonucunda hayatlarına son veren yazar ya da şairlerin eserlerinde yer alan ölüme dair cümleler, onların hayatlarına son vermeden önceki verdikleri tepkinin en büyük sosyal gerçeklik göstergeleridir. Tamamlanmış intihar göstergelerinin inceleneceği bu çalışmada çeşitli etkenler ve sebeplerden dolayı hayatlarına farklı şekillerde son vermiş bulunan Nilgün Marmara ve Sadık Hidayet’in seçilen eserleri örneklem metnini oluşturacak ve bir ipucu olarak sergilenen, ölümlerinin şahitleri olan sözcelerin anlamsal boyutları ele alınıp ölümün onlarda hangi göstergelerle tezahür ettikleri gözler önüne serilecektir ve intiharın göstergeleri olan sözceler üzerinden bir söylem analizi yapılacaktır.
Regarding the etiology of suicide, which terminates the existence of the object in the external world with the ego and is a social reality, it can be said that it is a “subconscious anger”, “a negative view of oneself and world”, “a social phenomenon” and “a learned re- action to stressful events”. Suicide is usually an individual act triggered by social reasons. Since it would be incomplete and incomprehensible to explain the outcome of the action of an individual, which cannot be handled independently of society, to explain suicide as a social act rather than an individual act, it may be more explanatory to express the social aspect and cause od suicide. For this reason, the sentences about death in the works of writers or poets who end their lives as a result of any of the social or individual reasons or their intersections are the biggest social reality indicators of their reactions before ending their lives. In this study, in which the indicators of completed suicide will be analyzed, the selected works of Nilgün Marmara and Sadık Hidayet, who ended their lives in different ways due to various factors and reasons, will constitute the sample text and the semantic dimensions of the words that are exhibited as a clue, which are the witnesses of their deaths, will be discussed and the indicators of death will be revealed and a discourse analysis will be made through the words that are the indicators of suicide.
