Cahit Sıtkı, Türk Edebiyatı’nın az sözcükle çokça duyguyu ifade edebilmişşairlerindendir. Bu başarıyı yalnızca seçtiği sözcüklerdeki anlam yükü ile değil, şiirlerindekikurgu ile sağlayabilmiştir. Çeviri odaklı değerlendirildiğinde, ruhu ve anlatımındanbağımsız olarak, şiir çevirisi çevirmenleri belli oranda şair gibi düşünmeye, bunun daötesinde şair gibi eylemeye itmektedir. Bu bağlamda şiir çevirisi özellikle birbirine çok yakınolmayan kültür dizgeleri arasında, çoğu zaman zor, hatta başarısızlığa uğramaya mahkûmbir girişim olarak tanımlanmıştır. Bu çalışmada Cahit Sıtkı Tarancı şiirlerinin genelözellikleri betimlenmeye çalışılmış, çevirileri Işık Aygün tarafından yapılmış olan ‘Yıldızlar’ve ‘Dalgın Ölü’ adlı Tarancı şiirleri bu çerçeve içerisinde çözümlenmiş ve bu şiirlerinAlmancaya çevirileri eleştirel açıdan mercek altına alınıp değerlendirmelerdebulunulmuştur. İnceleme sonunda, Cahit Sıtkı’nın gerek biçim gerekse içerik açısındankendine özgü bir şiirselliği sürdürmüş olduğu, seçilen örnekler temelinde bu şiirselliğinkabul edilebilir çeviri sonuçlarını ortaya koyduğu bulgulanmıştır.
Cahit Sıtkı is one of the poets of Turkish literature who can express a lot of emotion with little words. He was able to achieve this success not only by the meaning burden in his chosen words but also by his fiction in his poems. Regardless of the spirit and expression of translation, poetry translation pushes translators to think in a certain proportion like poets; moreover, to behave like them. In this context, the translation of poetry is defined as an attempt that is mostly difficult and even doomed to failure among the cultural systems that are not very close to each other. In this study, the general features of Cahit Sıtkı Tarancı poems have been attempted to be described. Tarancı poems which are called ‘Yıldızlar ‘and ‘Dalgın Ölü’, translated by Işık Aygün, have been analyzed within this framework and the translation of these poems into German has been examined critically and evaluated. At the end of the study, it has been found that Cahit Sıtkı had maintained his own poetic style in terms of both form and content, and this poetry showed acceptable translation results on the basis of selected examples
