Amaçlar: Bu retrospektif çalışmanın amacı, hastaların rutin olarak çekilen panoramik radyografilerini inceleyerek taşkın restorasyonların görülme sıklığını ve lokalizasyonunu belirlemektir. Gereç ve Yöntemler: 2015-2016 yılları arasında Üniversitede bir diş kliniğine başvuran ve önceden bir veya daha fazla restorasyonu olan 4.960 hastanın panoramik radyografileri retrospektif olarak incelendi. Çalışma grubuna yaş ortalaması 39,7±12,5 olan 243 hasta (133 kadın ve 110 erkek) dahil edildi. Süperpoze olmuş interdental alanlar değerlendirmeye alınmadı. Dolgulardaki taşkınlıkların alt-üst çene premolar ve molar dişlerin hangi yüzeylerinde olduğu ve dişlerde kanal tedavisi olup olmadığına ilişkin kategorik veriler için frekans dağılım ve yüzde değerleri verilmiştir. Taşkın kenarlı dolguların lokalizasyonu ve görülme sıklığına ilişkin verilerin karşılaştırılmasında Ki kare test kullanıldı. Bulgular: 243 hastanın radyografik değerlendirmesinde toplam 280 tane taşkın dolgu varlığı tespit edildi. Taşkın dolgusu olan dişlerin %45,4’ünde kanal tedavisi mevcuttu. Taşkın dolguların üst çenede görülme sıklığı (%60,4), alt çenede (%39,6) olanlara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0,05). Molar dişlerde taşkın dolguların görülme sıklığı (%82,9) premolar dişlere oranla istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksektir (p<0,05). Taşkın ara yüz restorasyonlarının %90,4’ü iki yüzlü kavitelerde, %9,6’sı mesio-okluzo-distal (MOD) kavitelerdedir. Klas II restorasyonların taşkın kenarlarının yarısından fazlası (%51,8) distal yüzeyde, %38,6’sı mesial ara yüzeydedir (p<0,05). Taşkın kenarlı restorasyonların en fazla üst çene molar (%49,6), en az alt çene premolar dişlerinde (%6,4) olduğu görülmüştür. Sonuçlar: Taşkın kenarlı restorasyonların en sık üst çene molar dişlerinin disto- okluzal yüzeylerinde olduğu saptanmıştır. Taşkın restorasyon görülme sıklığı tedavi sırasında ulaşılması zor olan bölgelerde daha fazladır.
Objectives: The aim of this retrospective study was to determine the frequency and localization of the overhanging restorations by observing patients’ routinely taken panoramic radiographs. Materials and Methods: The panoramic radiographs of 4,960 patients who applied to a dental clinic in University between 2015 and 2016 and had one or more previous restorations were retrospectively examined. The study group included 243 patients (133 females and 110 males) with a mean age of 39.7 ± 12.5 years. Superposed interdental areas were not evaluated. Frequency distributions and percentages were calculated for the categorical data as to the surface of the maxillary-mandibular premolar and molar teeth, also the presence or absence of root canal treatment. Chi- square tests were used to compare data relating to the localization and frequency of overhanging restorations. Results: In the radiological evaluation of 243 patients, a total of 280 overhanging restorations were detected. Root canal treatment was present in 45.4% of the teeth with an overhanging restoration. The frequency of overhanging restorations in the maxilla was significantly higher (60.4%) than that of the mandible (39.6%), (p<0.05). The frequency of overhanging restorations in molar teeth (82.9%) was significantly higher than that of premolar teeth (p<0.05). Of all the overhanging restorations, 90.4% were in Class II cavities and 9.6% were in mesio-occluso-distal (MOD) cavities. More than half (57.3%) of the overhanging margins in the Class II restorations were distal; 42.7% were mesial surfaces (p<0.05). The most frequent restorations with overhanging were found in the maxillary molars (49.6%) and the least frequent were in the premolar teeth of the mandible (6.4%). Conclusions: The restorations with overhanging margins determined most often at the disto-occlusal margins of the maxillary molars. The frequency of overhanging restorations was higher in areas that are difficult to reach during treatment.
