Ortalama insan ömrünün uzaması yaşlı nüfusu arttırmış ve postmenopozal osteoporotik kadınlarda senil osteoporozun eklenmesi ile kırık riski yükselmiştir. Bu durumun yaşlı kadın populasyonunda sağlık bakım maliyetlerini ve özürlülüğü belirgin bir şekilde arttırdığı bilinmektedir. Çalışmamızda risk faktörlerinin eşit olarak dağıldığını düşündüğümüz, antirezorptif tedavi kullanan ve kullanmayan iki grup arasında vertebra dışı kırık oluşumu açısından fark olup olmadığını araştırdık. Birinci grup yaş ortalaması 73.7 olan 64 olgudan oluşan ve 3 ila 5 yıl süredir osteoporoz tedavisi görmekte olanlar ve ikinci grup ise yaş ortalaması 72.7 olan 28 olgudan oluşan ve osteoporoz tedavisi almamış olanlardan oluştu. Femur boynu t skorları dışında tüm bölgelerde antirezorptif tedavi kullanmayan grup lehine istatistiksel olarak anlamlılık içeren düşük değerler saptandı. Antirezorptif tedavi almayan grupta kırık oluşumunun yüksek olması istatistiksel olarak anlamlı farklılık gösterdi. Antirezorptif tedavi kullanan ve kullanmayanlarda DEXA değerleri ile vertebra dışı kırık oluşumu arasındaki ilişkiyi saptama amacıyla yaptığımız çalışma, antirezorptif tedavi kullanımının kırık oluşumunu önlediğini göstermektedir.
Getting longer mean life span has made old population increase, and the risk of fracture is increased in women due to senile osteoporosis added on postmenopausal osteoporosis. It is known that this situation causes an significant increase in cost of health care and disability in elderly women. In this study we investigated whether there are differences in new nonvertebral fractures between two groups using and not using antiresorptive treatment. In both groups risk factors were equally distributed. The first group was composed of 64 women who had been using antiresorptive treatment for 3 to 5 years, the mean age of whom was 63.7, and the second group was composed of 28 women who had never used antiresorptive treatment with the mean age of 62.7. In all regions except for femur neck t scores, statistically significant low values had been determined in the group which had not used antiresorptive treatment. The fact that fracture was high in the group not using antiresorptive treatment was found to be statistically significant. This study in which we aimed to determine the relation between values of DEXA and fracture in groups using and not using antiresorptive treatment showed that antiresorptive treatment prevented formation of fracture.
