Amaç : Çocukluk çağında sindirim sistemi perforasyonu görülen olguların literatür eşliğinde incelenmesi. Gereç ve Yöntem: 1994-2002 yılları arasında sindirim sistemi perforasyonu tanısı alan 35 hasta geriye dönük olarak değerlendirildi. Olgular; yenidoğan, infant ve çocuk olmak üzere üç gruba ayrıldı. Bulgular: Yenidoğan grubunda, sindirim sistemi perforasyonıtnun en sık nekrotizan enterokolit (n=10) nedeniyle, ileumda (n=9) geliştiği gözlendi. Bu hastalara genellikle ileostomi (n=8) yapıldı ve mortalite oranı %35.2 oldu. Infant grubunda, bir mide ve bir kolon perforasyonu gözlendi. Bir hastada da perforasyonuıi yeri bulunamadı. Bu grupta sadece bir hasta yaşadı. Çocuk grubunda ise en sık perforasyon sebebi karın travması (n=4) ve koroziv madde alımıydı (n =4). Bu olgulara genellikle primer tamir (n=6) yapıldı ve mortalite oranı %26.6 oldu. Sonuçlar: Sağlık teknolojisindeki gelişmeler çocuklarda görülen sindirim sistemi peıforasyonlarımn tanı, tedavi ve takip yöntemlerine ciddi katkılar sağlamıştır. Ancak yaşamı tehdit eden bu sorun günümüzde bile ciddiyetini korumaktadır. Erken tanı ve uygun cerrahi tedavi mortalite oranını düşüren en önemli faktörlerdir.
Objective: The aim of this study was to evaluate our cases of gastrointestinal perforation with the literature Study Design: This study was carried out retrospectively in 35 children who were diagnosed and treated for gastrointestinal perforations, from 1994 to 2002. The cases were classified into three groups as newborns, infants, and older children. Results: In newborn group, gastrointestinal perforations were frequently observed in ileum (n=9) due to necrotizing enterocolitis (n=10). Ileostomy (n=8) were performed and mortality rate was 35.2% in this group. In infant group, one stomach and one colon perforation were observed and the perforation zone could not be detected in one patient. Only one patient survived in this group. In children group, blunt abdominal trauma (n=4) and corrosive intake (n=4) were the most common causes of perforation. Primary suture (n=6) were performed for this groups' cases and mortality rate was 26,6%. Conclusion: The advances of medical technologies upgraded the diagnosis, treatment, and followup of childhood gastrointestinal peiforations. However, today, gastrointestinal perforations still remains to be a life-threatening condition in childhood. Early diagnosis and appropriate surgical intervention are the most important factors for decreasing mortality rates of this problem.
