30 Ekim 1918 tarihli Mondros Mütarekesi ile Osmanlı toprakları itilaf devletleri tarafından işgal edilmeye başlandı. Mütareke hükümleri gereği Osmanlı demiryolu güzergahlarının güvenliğinin sağlanması görevi itilaf devletlerine bırakılıyordu. Hadımköy-Uzunköprü demiryolu hattının korunması Fransız kuvvetleri tarafından sağlanacaktı. Fransızlar bir müddet sonra bu görevi Yunanlılara devrettiler. Yunan kuvvetleri bölgeye geldikten sonra hat boyunun dışında kalan dahildeki şehir ve kasabalara girdiler. Asayişi bozarak bölgedeki Türk nüfusu zulüm ve baskı ile göçe zorladılar, bölgedeki yerli Rumlar silahlandırıldı. Yunanistan Başbakanı Trakya’daki Rumların sayıca Türklerden fazla olduğu iddiası ile Paris Barış Konferansı’nın Trakya’yı Yunanistan’a bırakması amacıyla yoğun çalışmalar yürüttü. Nihayetinde San Remo Konferansı kararları ile Doğu Trakya Yunanistan’a bırakıldı. Bu karar üzerine Yunanlılar Trakya’yı Yunanistan’a katma çalışmalarına hız verdiler. 25 Temmuz 1920’de Edirne Yunanlılar tarafından işgal edildi. İşgalden sonra da Yunanistan’ın Doğu Trakya’daki Türkleri göç ettirme siyaseti devam etti. Yunanlılara kısa sürede yenilen I. Ordu’nun kuvvetlerinden bir kısmı Bulgaristan’a sığındı. Edirne’de Yunanlılara karşı sivil direniş hareketini yürüten Trakya Paşaeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin bazı üyeleri de Bulgaristan’a kaçtılar ve orada Anadolu’da devam eden Milli Milli Mücadele’nin zafere ulaşması için katkı sağlamaya çalıştılar. Bu çalışmada Yunanlıların Edirne ve çevresindeki işgal uygulamaları işgalin tanıklarının ifadeleri ışığında ortaya konulmaya çalışılmıştır.
With the Armistice of Mudros on October 30, 1918, Ottoman territories began to be occupied by the Allied Powers. According to the provisions of the armistice, the task of ensuring the security of Ottoman railway routes was assigned to the Allies. The protection of the Hadımköy–Uzunköprü railway line was to be carried out by French forces. After a while, the French transferred this duty to the Greeks. Once Greek forces arrived in the region, they entered towns and cities beyond the railway line. By disturbing public order, they forced the local Turkish population to migrate through oppression and violence, while arming the local Greeks. The Greek Prime Minister conducted intense efforts at the Paris Peace Conference to secure the transfer of Thrace to Greece, arguing that Greeks outnumbered Turks in the region. Eventually, with the decisions of the San Remo Conference, Eastern Thrace was handed over to Greece. Following this decision, the Greeks accelerated their efforts to annex Thrace to Greece. On July 25, 1920, Edirne was occupied by the Greeks. After the occupation, Greece’s policy of forcing Turks in Eastern Thrace to migrate continued. Some of the forces of the First Army, which was swiftly defeated by the Greeks, took refuge in Bulgaria. Certain members of the Trakya Paşaeli Defense of Rights Society, which led the civilian resistance against the Greeks in Edirne, also fled to Bulgaria, where they sought to contribute to the success of the ongoing National Struggle in Anatolia. This study attempts to present the practices of the Greek occupation in Edirne and its surroundings in light of the testimonies of witnesses to the occupation.
