Objective: In type 1 diabetes (T1D), T helper (Th) 1 cells affectβ cell functions significantly. This study aims to explorethe association between serum levels of Th1 cytokines [interferon-gamma (IFN-γ), interleukin (IL)-2 and tumor necrosisfactor-alpha (TNF-α)] and β cell function in T1D.Material and Methods: The study included 110 patientswith T1D (TIDPs) and 31 healthy controls. The β cell functionsin T1DPS were assessed by calculating mixed-meal stimulatedC-peptide levels. T1DPs were categorized into threegroups depending on results of this test (1a-lowest, 1b, 1chighest).Cytokine levels, IFN-γ/IL-2, and TNF-α/IL-2 ratiosin T1DPs were compared with that in controls. Correlationanalysis between cytokine levels and diabetes-related parameterswas then carried out. Results: IFN-γ, TNF-α, IL-2 levels,and TNF-α/IL-2 of T1DPs were higher (p=0.02, p=0.01,p=0.008, and p=0.01, respectively) than that of controls.The highest IFN-γ/IL-2 and TNF-α/IL-2 ratios were observedin group 1b (p=0.03 and p=0.04, respectively) while the lowestIFN-γ/IL-2 and TNF-α/IL-2 ratios were observed ingroup 1a (p=0.03 and p=0.04, respectively). The TNF-α levelswere found to be negatively correlated with fasting glucoselevels (r2=-0.003, p=0.031). However, after adjustmentfor age and gender, this correlation diminished (r2=-0.028,p=0.076). Conclusion: IFN-γ, IL-2, and TNF-α may exhibita triggering role in the pathogenesis of T1D. IFN-γ/IL-2 andTNF-α/IL-2 ratios possibly have more significant roles in theprogression of β cell dysfunction than other cytokines (ClinicalTrials.gov number: NCT02389335).
Amaç: Tip 1 diyabette (T1D) T helper (Th) 1 hücrelerinin β hücre fonksiyonuna belirgin etkisi vardır. Bu çalışmada, T1D tanısı olan hastalarda serum Th1 sitokin [interferon-gama (IFN-γ), interlökin (IL)-2 ve tümör nekrozis faktör-alfa (TNF- α)] seviyeleri ile β hücre disfonksiyonu arasında bir ilişki saptanması amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Toplam 110 tip 1 diyabetli hasta (T1DH) ve 31 sağlıklı kontrol çalışmaya alındı. T1DH’lerin β hücre fonksiyonu, karışık öğün testi ile stimüle edilmiş C-peptit düzeyi ile ölçüldü. Hastalar, bu testin sonuçlarına göre üç gruba ayrıldı (1a- en düşük, 1b,1c- en yüksek). Sitokin seviyeleri ve IFN-γ/IL-2 ile TNF-α/IL-2 oranları kontroller ile karşılaştırıldı. Sitokin seviyeleri ile diyabet ilişkili parametreler arasında korelasyon analizi yapıldı. Bulgular: T1DH’lerin IFN-γ, TNF-α, IL-2 seviyeleri ve TNF-α/IL-2 oranı kontrollerden istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksekti (sırasıyla, p=0,02, p=0,01, p=0,008, p=0,01). En yüksek IFN-γ/IL-2 ve TNF-α/IL-2 oranı grup 1b’de gözlendi (sırasıyla, p=0,03, p=0,04) ve en düşük IFN-γ/IL-2 ve TNF- α/IL-2 oranı grup 1a’da görüldü (sırasıyla, p=0,03, p=0,04). TNF-α seviyesi, açlık glukoz seviyesi ile negative korele olarak saptandı (r2=-0,003, p=0,031). Ancak, yaş ve cinsiyete göre düzeltme yapıldığında bu korelasyon gözlenmedi (r2=- 0,028, p=0,076). Sonuç: IFN-γ, IL-2 ve TNF-α’nın T1D patogenezinde daha büyük rolü olabilir. IFN-γ/IL-2 ve TNF-α/IL-2 oranlarının β hücre disfonksiyonunun ilerlemesindeki rolü de diğer sitokinlerden fazla olabilir (Bu çalışmanın klinik araştırma kayıt numarası NCT02389335).
