Giriş: Yüz yüze eğitimin güvenli biçimde devam edebilmesi için uygulanması basit olan testlerin rutin kullanıma girmesi tartışılmaktadır. Bu çalışma, yüz yüze eğitim gören üniversite öğrencilerinde COVID-19 vakalarının erken teşhisinde COVID-19 hızlı antijen testinin etkinliğini belirlemeyi amaçlamıştır. Materyal ve Metod: Çalışmamız sekiz hafta sürmüştür. Bir fakülteden üç farklı bölümün öğrencileri çalışmaya dahil edilmiştir. Birinci gruba her hafta iki defa hızlı antijen testi yapılmış, pozitif çıkanlar PCR testi ile doğrulanmıştır. İkinci grup haftada iki defa ziyaret edilmiş, sadece semptomu olan öğrencilerden hem hızlı antijen hem de PCR testi çalışılmıştır. Üçüncü grup ise sadece “Hayat Eve Sığar” kodlarıyla takip edilmiştir. İkinci grupta asemptomatik vakaları ve semptomunu belirtmemiş öğrencileri tespit edebilmek için çalışmanın son gününde gönüllü olan tüm öğrenciler hızlı antijen testi ile taranmıştır. Elde edilen sonuçlar ile gruplar karşılaştırılmıştır. Her ziyaret sırasında öğrencilere bir anket uygulanmıştır. Böylece pozitif vakalar ile ilişkili faktörler araştırılmıştır. Bulgular: Çalışmamıza birinci grupta 114 (%41.6), ikinci grupta 96 (%35.0) ve üçüncü grupta 64 (%23.4) olmak üzere 274 öğrenci katılmıştır. Birinci grupta vakaların yakalanma oranı ikinci ve üçüncü gruba göre anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur. Sonuç: Elde edilen bu değerler hem uluslararası kuruluşların belirlediği kriterlere hem de epidemiyolojik standartlara göre söz konusu COVID-19 hızlı antijen testinin yüz yüze eğitim sürerken olguları erken saptamada bir tarama testi olarak kullanılabileceğini ortaya koymaktadır. Derse katılan tüm öğrencilerin taranması ile hem bias ihtimali ortadan kalkmakta hem de asemptomatik olan ancak virüsü yayan öğrenciler tespit edilebilmektedir.
Introduction: To ensure the safe continuation of face-to-face education, there is ongoing discussion regarding the routine use of easily applicable tests. This study aimed to determine the effectiveness of the COVID-19 rapid antigen tests in the early diagnosis of COVID19 cases among university students studying face-to-face. Materials and Methods: Our study spanned a duration of eight weeks and included students from three different departments within a faculty. The first group of students underwent rapid antigen tests twice a week, with positive results confirmed by PCR testing. The second group was visited twice a week, and students displaying symptoms underwent both rapid antigen and PCR tests. The third group was monitored solely through the use of “Hayat Eve Sığar (Life Fits Into Home)” codes. To identify asymptomatic cases and students who did not report their symptoms in the second group, all volunteers on the final day of the study underwent screening using rapid antigen tests. The groups were compared based on the obtained results, and a questionnaire was administered to the students during each visit. This approach allowed for the investigation of factors associated with positive cases. Results: A total of 274 students participated in our study, with 114 (41.6%) in the first group, 96 (35.0%) in the second group, and 64 (23.4%) in the third group. The rate of detecting the cases in the first group was significantly higher than in the second and third groups. Conclusion: The obtained findings indicate that COVID-19 rapid antigen tests, as mentioned, can serve as a screening tool for the early detection of cases and prevention of further spread among students during face-to-face education. These results align with the criteria established by international organizations and epidemiological standards. By screening all participating students, the potential for bias is minimized, enabling the identification of asymptomatic individuals who may unknowingly transmit the virus.
